İyi ki varsın be Okan Bayülgen!

İlk Milliyet Kardeş dergisinin kapağında resmen görmüştüm bu adamı.. İlk bu çok sevdiğim dergiye verdiği röportajda tanımıştım onun “nevi şahsına münhasır” halini.. Sene “bindokuzyüzbilmemkaç”, tam hatırlamıyorum.. (Hem hatırlamam gerekmiyor da) Çocuktum.. Yazdı.. Yayladaydım..

Derginin kapağında acaip bi şekilde gözlerini bana dikmiş bakıyordu.. Fotoğraftaki pozundan içindeki enerjiyi, sabırsızlığı ve hatta öfkeyi fark edebiliyordum.. Herkesten o kadar farklıydı ve benim farklı şeylere o kadar çok ihtiyacım vardı ki, bu bi damarı deli adamı takip etmeye başladım o günden sonra.. Dağın başında canım sıkılmasın diye aldırttığım dergi, yıllar geçtikçe daha iyi anlayacağım şekilde işime yaramıştı!

Zaga sadece benim değil bütün Türk televizyon izleyicileri için alışılmamış, şaşırtıcı bir “şey” idi.. Ne biliim.. İçinden ne çıkacağı belli olmayan sürpriz yumurta gibiydi.. Yok yoktu içinde.. (“Osuruğa gülenin osuruk kadar aklı yoktur” sözünü hala kendime düstur edinmekteyim) Garip bir herif gecenin kör şafağında ekrana çıkmış, yok “uçuruyor” yok “kaçırıyor”du.. Böyle olunca haliyle günden güne takip edeni çoğalıyordu..

Sonra yıllar yılları kovaladı.. Tellallar deve, berberler pire oldu.. Devir değişti, e tabi Okan da değişti.. Sürpriz yumurtanın adı “Televizyon Makinası” oldu, “Makina” oldu.. Ve bu arada çaktırmadan ben “büyüdüm”..

İlk yıllarda sadece eğlendiğim, güldüğüm, “alkıış” yaptığım bu sürpriz yumurta benimle beraber büyüdü, değişti, gelişti.. Çok daha donanımlı (ve çok daha sürprizli) hale geldi.. Ve ben ondan çok ciddi şekilde beslenmeye başladım.. Çocukluktan gençliğe ilerlediğim şu yarı-monoton yıllarımda göz kamaştıran bir renkti Okan Bayülgen’in programları.. Okan abi, bu süre içinde yaşadığı tecrübelerden dolayı değişmiş/gelişmiş ve “baba baba bir adam!” haline gelmişti.. Her konuda bilgisi ve fikri vardı ve bunları izleyiciden esirgemeden çata çata konuşuyor/konuşturuyordu.. Bu arada izleyiciyi gece gece yatağında zıplatacak kadar da eğlendiriyordu.. Tek kelimeyle “hastaydım” adama! “Bakın” diyordum annem-babam dahil tüm yakınlarıma.. “Bu adama iyi bakın! Ben birgün onunla tanışacağım! Onunla yüz yüze konuşacağım! Birgün beni orda göreceksiniz! Aha buraya da yazıyorum!” Koymuştum kafaya!

“Ben bu adamla tanışacağım” cümlesi, 18′imi doldurup da geleceğimle ilgili kendime sorular sormaya başlayınca “Ben bu adamla çalışacağım”a dönüştü.. En büyük hayallerimden biri olmuştu bu! Bunu söyleyince insanlar bana o tanıdığım ifadeyle bakıyorlardı.. Hayalimi gerçekleştireceğime inanmadıkları, ama birşey de diyemedikleri zaman baktıkları gibi.. (Bu bakış yüzünden kimleri kimleri sildim, o ayrı..)

Makina Medya Yapımevi altın çağını yaşıyordu, bense Okan abi’yle tanışmanın hayallerini kuruyordum.. Makina, Okan Bayülgen programları içerisinde en iyisiydi.. Coşuyor coşturuyordu kiii… Okan Bayülgen “ben biraz gidiim” dedi ve muhteşem bir final programıyla veda etti..

Giden sanki milyonların tanıdığı bir şovmen değil de benim eski sevgilimdi! Sanki TV programı yapmayı değil de beni bırakıyordu! Ne hakkı vardı buna? Niye gidiyordu? Para mı kazanamıyordu? Reyting mi az geliyordu? Neydi sorun? Önceleri üzüldüm.. Sonra “Hıh, aman bırakırsa bıraksın canım bana ne!” oldum.. Sonra yine bi üzüntü kapladı içimi.. Ve (garip ama) bir süre sonra alıştım..

Geri döndüğünü haber veren videolar ve resimler sosyal medyada döndüğünde neredeyse sinirlendim.. Her şey çok iyiyken şak diye gitmiş, beni cumartesi geceleri erken yatmak zorunda bırakmıştı.. Şimdi tam yokluğuna alışmışken “Taa-taaam!” deyip geri dönüyordu! Kızgınlığım çabuk geçti tabii.. Onunla tanışma planlarım sonuç verip de kendimi Medya Kralı’nda bulduğumda gördüm kalabalıklar içindeki yalnız Okan Bayülgen’i.. Anladım ve hak verdim ona.. Ve o “Okan”ı, ekran önündeki medya ikonu “Okan”dan daha sıcak buldum..

Popüler Kültür, Medya ve Sanat alanlarında ciddi şekilde beslendiğim yegane kaynaklardan biridir Okan Bayülgen’in programları.. Bir televizyon programının bu kadar besleyici olması çok şaşırtıcı elbette, ama öyle.. Dün gece Medya Kralı’ndaki sakal-bıyık gitmiş halini görünce, o Milliyet Kardeş’in kapağındaki Okan Bayülgen canlandı gözümde.. Ve içten içe “İyi ki varsın Okan Bayülgen!” dedim.. Yine söylüyorum: İyi ki varsın be Okan Bayülgen! Kralsın!